فعالیت بدنی و سالمندی

چکیده زمینه و هدف: ورزش و فعالیت بدنی به‌عنوان عامل مهم در گذران اوقات فراغت افراد بازنشسته، نقش بسیار مهمی در حفظ سلامت جسمانی و روانی آنان داشته و درنتیجه بهبود شرایط کاری را در پی خواهد داشت. لذا هدف این پژوهش بررسی تأثیر اوقات فراغت اساتید بازنشسته بازگشت به کار دانشگاه‌های استان مرکزی با تأکید بر فعالیت بدنی بر قصد ترک شغل از طریق فرسودگی شغلی است.
مواد و روش‌ها: این پژوهش از نظر هدف کاربردی است و از لحاظ ماهیت و روش یک پژوهش علی است. جامعه آماری این پژوهش به تعداد 320 نفر و حجم نمونه طبق فرمول کوکران 174 نفر از اساتید بازنشسته مجدد دعوت به کارشده در دانشگاه‌های استان مرکزی است. از روش پیمایشی و ابزار پرسشنامه برای جمع‌آوری داده‌های پژوهش استفاده شده است. برای فعالیت بدنی اوقات فراغت از پرسشنامه گودین و شفرد، برای فرسودگی شغلی از پرسشنامه رییس و زانتانپولو و برای قصد ترک شغل از پرسشنامه سیشور استفاده شده است.
یافته‌ها: یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که فعالیت بدنی اوقات فراغت بر فرسودگی شغلی تأثیر منفی دارد و فرسودگی شغلی بر قصد ترک شغل تأثیر مثبت دارد. فعالیت بدنی اوقات فراغت بر قصد ترک شغل از طریق فرسودگی شغلی تأثیر منفی دارد.
نتیجه‌گیری: می‌بایست برنامه‌ای از سوی دانشگاه‌ها تنظیم گردد تا با مشارکت فعال اساتید بازنشسته در فعالیت‌های اوقات فراغت و فعالیت‌های بدنی و ورزشی، فرسودگی شغلی مرتبط با سن را کاهش دهد و آنان کمتر به فکر ترک شغل و دانشگاه‌ها باشند. ازاین‌رو می­توان از حضور ارزشمند این اساتید باسابقه نهایت بهره در راستای علم و پیشرفت دانشجویان برد.